Don DeLillo jest często określany jako jeden z trzech największych żyjących pisarzy amerykańskich (wraz z Cormaciem McCarthym i Thomasem Pynchonem), a jego najnowsza książka, szczupła powieść Cisza, wymownie pokazuje, dlaczego. Fabuła powieści nie jest wcale skomplikowana: na Manhattanie starsze małżeństwo i młodszy przyjaciel rodziny zamierzają oglądać w telewizji Super Bowl, czyli finał ligi futbolu amerykańskiego. Dołącza do nich druga para, która właśnie wraca samolotem z Paryża. Jednak świat zostaje nagle dotknięty bliżej nieokreśloną, ale całkowitą porażką technologiczną; jednak przyjaciele w końcu spotykają się i próbują sobie razem poradzić, oscylując między paranoiczną wiarą, że świat dobiega końca, a zastanawianiem się, czy cały ten strach i niepokój nie jest tylko przesadną, głęboko irracjonalną reakcją na tuzin przerw w dostawie prądu.

Ostatecznie jednak nie tyle chodzi o fabułę: napięcie w prozie DeLillo nie bierze się z fabuły, ale z języka pełnego dziwnie ułożonych słów i wyrażeń, naładowanych tajemniczymi, ukrytymi, a jednak doskonale znajomym znaczeniami i emocjami – i także ze zdań pełnych niewypowiedzianych, a jednak złowieszczych wskazówek, o czym wszyscy w jakiś sposób wiemy lub przynajmniej niejasno podejrzewamy. W swojej powieści DeLillo, używając tych samych słów i zdań, z których zbudowany jest nasz świat, zapowiada jego trudny koniec – akt stworzenia czy uporządkowania jest tu aktem zniekształcenia i dezorganizacji.